tussenlijn
reiziger - journalist - schrijver


 Strand

De neus van de eend

Vertrek uit Accra

Van Bui naar Bobo Dioulasso

Bobo Dioulasso

Van Bobo Dioulasso naar Bamako

Bamako

Van Bamako naar Kayes

Van Kayes naar Saint Louis

Saint Louis

Van Saint Louis naar Nouâdhibou

De Westelijke Sahara

Aankomst in Casablanca

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Van Bobo Dioulasso naar Bamako

De eend is nog niet te koop

De weg van Bobo naar Sikasso in Mali is vrijwel leeg. Ergens ligt een omgekieperde vrachtwagen over de weg. Soms rijden er brommertjes of jongens op wagentjes achter een ezeltje. De mangobomen staan vol in bloei. Ondanks de droge tijd staan overal bomen en gewassen. We eten verse cashewnoten, die een beetje naar sinaasappelen smaken. Er worden aardappelen verbouwd, uien; van alles.

Reizen is jezelf tegenkomen. In Ghana waren we constant aan het praten. Allerlei ideeën vatten we maar direct in woorden. Zo was de sfeer in het ons zo bekende land. Nu zijn we stiller geworden. Mijn reiskameraad zegt dat de Franse landen hem een beetje uit zijn humeur halen. Er zijn kleine misverstanden. Hij kan zijn grapjes niet goed kwijt. Het lijkt beter als hij tenminste achter zijn stuurwiel mag zitten en niet ook nog in zijn eigen auto op de bijrijderplaats hoeft te zitten.

Sikasso is één grote markt. Alles is er te koop. Het ligt op lage tafels en op de grond. Alles heeft eigenlijk een beetje dezelfde kleur. Misschien komt dat door het stof dat deze maand nog in de lucht hangt. Vlak voor de neus van de auto kiepert een marktvrouw haar mand met vuilnis op de weg. Een kruispunt is veranderd in een rotonde om een grote hoop afval heen.

In de francofone landen vraagt elke paar uur wel iemand of de deux chevaux te koop is. ‘Nog niet, nog niet.’

De auto rijdt niet snel. In de bijrijderstoel heb ik de tijd om de kaart goed te bekijken. Bij nader inzien is Dakar te ver om. Maar zelfs als we Dakar laten schieten blijft het nog een hele klus om in de ons gegeven tijd Casablanca te halen.

Over een lange brug rijden we Bamako binnen. Tot de brede Niger rivier hebben we het in ieder geval gered. In Bamako maar eens op zoek naar een eendenboer om een nieuwe knalpot aan te schaffen en wat andere noodzakelijke dingen als geld en visa te regelen.

In de wachtkamer van de ambassade van Mauritanie worden we vergezeld door twee Fransen van wie het stoffige haar recht overeind staat, Alsof ze juist een elektrische schok hebben gehad. Even voelt het alsof we in een toekomstige spiegel kijken van hoe we er over twee weken uit zullen zien. Uiteindelijk zal het in onze oude eend niet eens zo misstaan.

Dorp