tussenlijn
reiziger - journalist - schrijver


 Strand

Dag 1

Dag 3

Dag 5

Dag 6

Dag 8

Dag 9

Dag 13

Dag 15

Dag 18

Dag 22

Dag 25

BergWoestijn

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


‘Hee, helemaal te gek om in een eend in Casablanca rond te rijden!’

Aankomst in Casablanca

Terwijl wij op het vliegveld wachten op de vlucht naar Ghana, rijdt een Surinaams-Friese vriend van ons terug naar de stad in het trouwe eendje. Hij is met ons mee gegaan en als wij zonder problemen de douane zouden passeren werd de auto van hem.

Het einde van een reis brengt weemoed met zich mee. Precies als met het leven veroorzaakt het moment dat de hele reis nog voor de reiziger ligt een gevoel van grote levensvreugde om het ongewisse lange pad dat voor hem ligt. Aan het eind aangekomen rest de onderliggende immense voldoening. Maar het is niet meer dan troost voor het feit dat voor hem uit nog maar enkele afstandspaaltjes staan, terwijl het grote veelkleurige avontuur achter hem ligt.

Bij het zien van het magnifieke Atlas gebergte met zijn besneeuwde toppen beseffen wij dat we met het einde van het continent ook het einde van onze reis naderen. We verlangen naar dat einde omdat we moe zijn en zoals altijd de laatste dagen in een te hoog tempo reizen. Bovendien is het kouder geworden sinds we Marokko zijn binnen gereden. Plotseling zijn er weer seizoenen en hoe noordelijker we komen hoe meer er wordt verlangd naar de lente en de zomer.

Als we het gebergte zijn overgestoken en naar Casablanca aan de kust rijden worden we stil. We weten dat het afronden van de reis ons daar in beslag zal nemen. Piet maakt zich zorgen over de eend. Het is bekend dat men een meegebrachte auto Marokko ook weer uit moet nemen. Maar er is geen speciale stempel in zijn paspoort gezet.

De laatste dag proberen we uit te zoeken wat dat betekent. Mag hij de auto zomaar achterlaten of zelfs hier verkopen? Of is het beter om naar de douane te gaan en ze de papieren en sleutels te overhandigen, zodat ze de auto ergens kunnen parkeren tot hij hem ooit weer komt ophalen? Misschien dat het autotje dan nog eens de reis helemaal naar Nederland zal volmaken, of alleen naar Spanje, waar hij bij een tweede huis op het platteland de wacht kan houden. Niets is zeker. Ondertussen belt een vriend, die in Casablanca woont. Hij is juist een restaurant begonnen en wil de gele eend best gebruiken om daar reclame voor te maken.

We besluiten het erop te wagen. ‘Robben of Sneijder?’ vraagt de douanier en zet zonder omwegen een stempel. Door het matglas zwaaien we naar de nieuwe eigenaar van de eend.

Nu begrijp ik dat terwijl de eend ons naar Marokko vervoerde wij tegelijk de eend naar zijn eindbestemming hebben vervoerd. Van het schrikbeeld van de sloop en voortleven als losse onderdelen heeft de gele auto plots een nieuwe ongewisse reis voor zich als aandrijver van een hip Indonesisch/Thais restaurant in Casablanca. Terwijl we doodmoe het vliegtuig instappen moet ik nog even aan dat gewiekste en onverzettelijke wagentje denken en de wendingen die het leven soms zomaar kan nemen.

 

AtlasGebergte

 

Maritanie